بنیانگذاران کابن کرشر بر این باورند که آسفالت‌های خاکستری آلاینده باید با جاده‌های پایدار و سبز سازگار با طبیعت جایگزین شوند.

جاده‌ها دیگر به آسفالت خاکستری نیاز ندارند!

به گزارش کارآفرین نیوز، بیش از ۷۰ میلیون کیلومتر جاده آسفالته ایجاد شده است تا ارتباطات زمینی میان انسان ها در سراسر کره خاکی ایجاد شود. جاده های موجود که بخش اعظم مواد اولیه آن را مواد نفتی تشکیل می دهند آلایندگی بسیار بالایی به ویژه در زمان اوج ترافیک دارند.

بیتومن؛ ماده سیاه رنگ خمیری، غلیظ و چسبناکی است که برای عایق کاری در برابر رطوبت و ساخت جاده های آسفالته، کاربرد روزمره دارد. به دلیل تشکیل شدن از هیدروکربن ها، هم بیتومن های طبیعی که قیر دریاچه ای نامیده می شوند و هم بیتومن های پالایشگاهی، میزان آلایندگی بسیار بالایی دارند.

بیتومن ها به عنوان چسب پایه مواد اولیه ساخت آسفالت مانند شن و ماسه استفاده می شود. بسیاری از صنایع از جمله صنایع راهسازی، عایق کاری، سیمان، کک سازی و تاسیسات، روزانه مقادیر بسیار بالایی بیتومن مصرف می کنند.

هر جاده آسفالته، پر از مواد نفتی است که به ویژه در هنگام بارش، مقادیر بسیار زیادی از آن به خاک اطراف جاده و در نتیجه لایه های آب زیرزمینی نشت می کند؛ به همین دلیل، صنعت راه سازی از جمله آلاینده ترین پروژه ها در دنیا محسوب می شوند که مقادیر بالایی کربن در هوا منتشر می کنند.

carbon crusher

استارتاپ نروژی کابن کراشر (Carbon Crusher)

کابن کراشر، آسفالت های قدیمی را با یک ملاط یا چسب پایه گیاهی بازیافت می کند. این رویکرد موجب کاهش ردپای کربنی در پروژه های تعویض روکش آسفالت های قدیمی خواهد شد.

هر جایی که جاده نیاز به ترمیم یا تعویض آسفالت دارد، کربن کراشر از ماشینی استفاده می کند که سطح آسفالت را می تراشد و به جای استفاده مجدد از قیر و بیتومن، از لیگنین استفاده می کند. لیگنین؛ همان ماده سلولزی است که اصطلاحا" به عنوان چسب کاغذ می شناسیم.

لیگنین؛ در واقع ماده ای گیاهی است که فرآورده جانبی صنایع کاغذسازی محسوب می شود. در حال حاضر، صنایع کاغذسازی در نروژ اغلب از لیگنین به عنوان منبع انرژی استفاده می کنند که دی اکسید کربن بسیاری در هوا منتشر می کند.

کابن کراشر اما، لیگنین را به عنوان چسب رابط برای بازتشکیل مجدد لایه رویی آسفالت به کار می گیرد؛ آسفالتی که با هدف ترمیم، لایه رویی آن تراشیده شده است.

لایه رویی آسفالت با همان ماشین آلات ترابری موجود تراشیده و خُرد می شود، سپس چسب آسفالت با پایه لیگنین، بار دیگر همان آسفالت را به صورت یکپارچه روی بستر زیرین پهن می کند.

بدین ترتیب با این رویکرد، علاوه بر کاهش تولید کربن، چند مزیت حاصل می شود:

- نیاز به ماشین آلات متعدد راهسازی برای انجام مراحل تراش و آسیاب آسفالت قدیمی نیست.

- ضرورت حضور نیروی کار فراوان برای نظارت بر مراحل چندگانه ترمیم به روش قدیمی از میان می رود.

- ترافیک های طولانی مدتی که ترمیم جاده؛ مسبب آن است برطرف می شود.

- به دلیل حذف فرایندهای ضروری گذشته، فرایند ترمیم با سرعت بیشتر و صرف هزینه کمتر انجام می پذیرد.

- به دلیل سازگاری بالای لیگنین با طبیعت، طول عمر آسفالت ترمیم شده بیشتر است و ماندگاری بیشتری دارد.

- به دلیل قابلیت تکرارپذیری، نگرانی مسئولین راهداری را از وقوع هرگونه خسارت جاده ای به ویژه در جاده های مناطق سردسیر برطرف می سازد.

carbon crusher

جرقه پیدایش استارتاپ کابن کراشر

جاده های آسفالت در مناطق سردسیر جهان به دلیل یخبندان ها و زمستان های طولانی تر، بیشتر در معرض تخریب هستند. هانس آرنه فلاتو؛ از هم بنیانگذاران استارتاپ می گوید: یخبندان های طولانی موجب یخ زدگی بیتومن و در نهایت شکستگی آن می شود. ایجاد دست اندازهای ممتد و خطرناک در جاده ها از عوارض آب و هوای سرد است. هر ساله هزینه های هنگفتی برای ترمیم و جایگزینی آسفالت ها می شود اما سال بعد، همه ناهمواری ها سر بر می آورند.

وی تاکید می کند: از آنجا که لیگنین، انعطاف پذیری بیشتری دارد، راحت تر و بهتر با تغییرات دمایی سازگاری پیدا می کند. بنابراین شاهد شکستگی های کمتری در سطح جاده ها خواهیم بود.

هاکن برونل (Haakon Brunell) از هم بنیانگذاران کابن کراشر می گوید: راهسازی؛ یکی از آلاینده ترین صنایع در جهان است که باید نقش خود را در بحران اقلیمی ایجاد شده برای کره زمین کاهش دهد. باید روش های بازترمیم آسفالت جاده ها، کم هزینه تر و کم آلاینده تر طراحی شوند.

هاکن برونل و کریستوفر رویل (Kristoffer Roil) بیش از ۱۲ تکنولوژی موجود در زمینه تغییرات اقلیمی را با هدف یافتن راهی برای کاهش آلایندگی صنایع راهسازی آزمودند. آنها در خِلال تحقیقات خود متوجه شدند صنایع راهسازی از جمله مقولاتی است که مغفول مانده است.

برونل می گوید: در روزهایی که تحقیق می کردیم دریافتیم که نوآوری های این صنعت مربوط به عصر حجر است.

هانس آرنه فلاتو؛ سومین بنیانگذار این استارتاپ که به صورت جداگانه تحقیق می کرد نیز به این جمع دونفره پیوست و استارتاپ کابن کراشر (Carbon Crusher) پا گرفت.

carbon crusher

در سایت این استارتاپ آمده است: بیش از ۴۰ میلیون مایل جاده آسفالته بر روی کره زمین کشیده شده است که برای ساخت و نگهداری آن، سالانه حدود ۴۰۰ میلیون تُن دی اکسید کربن تولید و در هوا منتشر می شود.

برای اطمینان مقامات راهداری از صحت عملیات انجام شده، از تمام مراحل انجام پروژه بازسازی تصویربرداری می شود و با مستندات و تصاویر زمینی و هوایی، صحت و کیفیت انجام کار تضمین می شود تا هیچ گونه نگرانی از بابت ایمنی جاده ها باقی نماند.

بخش تحقیق و توسعه این استارتاپ، تحقیقات گسترده ای را در حوزه های مختلف راهسازی با هدف کمک به پایداری زمین در دست تحقیق و پیاده سازی دارد. حالا این استارتاپ در مراحل پایانی تحقیق و توسعه نرم افزاری است که می تواند از طریق ماهواره، جاده ها را رصد کند و جاده های نیازمند ترمیم و بازسازی را بسیار سریع تشخیص داده و اعلام کند.

نروژ از معدود کشورهایی است که خودروهای برقی فراوانی در جاده ها تردد می کنند. به همین دلیل با توجه به ماهیت ساختار این خودروها، کابن کراشر با ابداع این نوآوری توانسته است کمک بزرگی به رانندگان به ویژه رانندگان این نوع خودروها نماید.

قرار گرفتن تحت حمایت شتاب دهنده وای کامبینیتر (Y Combinator) از آمال و آرزوهای هر کارآفرینی است. به دلیل ایده بی نظیر کابن کراشر، در حال حاضر این شتاب دهنده، مسئولیت مقیاس گستری استارتاپ در سایر نقاط اروپا و دنیا را پذیرفته است.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 7 =