هر چند رقم تسهیلات کمک ودیعه مسکن در مجموع به نسبت سال ۹۹ افزایش پیدا کرده، اما به دلیل رشد بیش از حد قیمت‌ها در بازار رهن و اجاره، این ارقام آنچنان که باید راهگشا نیست.

وام کمک ودیعه مسکن اثرگذار است؟

به گزارش کارآفرین نیوز، ستاد ملی کرونا در سال ۱۳۹۹ به منظور حمایت از مستاجران در پی اعمال محدودیت ها و تعطیلی برخی کسب و کارها، این امکان را فراهم کرد تا اجاره نشینان بتوانند از طریق تسهیلات کمک ودیعه بخشی از هزینه مورد نیاز برای تامین سرپناه را دریافت کنند.

امسال، تسهیلات کمک ودیعه مسکن به سومین دوره از پرداخت خود رسیده و بانک مرکزی ۱۸ اردیبهشت ماه در بخشنامه ای شرایط پرداخت تسهیلات کمک ودیعه را به بانک های عامل (مسکن، ملی ایران، سپه، پست بانک، صادرات ایران، تجارت، ملت، رفاه کارگران، کارآفرین، سامان، اقتصاد نوین، پارسیان، پاسارگاد، سینا، آینده، شهر، گردشگری، ایران زمین، خاورمیانه، موسسه اعتباری ملل) ابلاغ کرد.

در این ابلاغیه آمده است: تسهیلات کمک ودیعه مسکن با نرخ مصوب شورای پول و اعتبار، دوره بازپرداخت حداکثر ۵ سال، در سقف های فردی ۶۰۰، ۴۵۰ و ۳۵۰ میلیون ریال به ‌ترتیب در تهران، مراکز استان ها و شهرهای بالای ۲۰۰ هزار نفر جمعیت و سایر شهرها و از محل منابع بانکی موضوع ماده (۴) قانون جهش تولید مسکن (در سقف کلی ۴۰۰هزار میلیارد ریال در سال ۱۴۰۱) اعطا شود. همچنین، بر اساس مصوبه شورای پول و اعتبار نرخ سود این تسهیلات ۱۸ درصد است.

این در حالی است که سقف تسهیلات مذکور در سال ۱۴۰۰ بدین ترتیب بود که مستاجران شهر تهران ۷۰۰ میلیون ریال، اجاره نشینان سایر کلانشهرها ۴۰۰ میلیون ریال و سایر شهرها ۲۵۰ میلیون ریال می توانستند وام دریافت کنند.

مسکن

همچنین، رقم این تسهیلات در سال ۱۳۹۹ بدین نحو تعیین شد که مستاجران شهر تهران ۵۰۰ میلیون ریال، سایر کلانشهرها ۳۰۰ میلیون ریال و سایر شهرها ۱۵۰ میلیون ریال وام کمک ودیعه دریافت کنند.

هر چند رقم تسهیلات کمک ودیعه مسکن در مجموع به نسبت سال ۱۳۹۹ افزایش پیدا کرده اما واقعیت این است که به دلیل افزایش بیش از حد قیمت ها در بازار رهن و اجاره که ناشی از رشد صعودی نرخ ها در بازار خرید و فروش مسکن است، این ارقام آنچنان که باید راهگشا نیست.

البته، مقایسه ارقام وام ودیعه مسکن در شهر تهران نشان می دهد که سقف این تسهیلات در سال ۱۴۰۰ بیش از سال ۱۴۰۱ بوده و امسال شاهد کاهش ۱۰ میلیون تومانی این رقم هستیم.

در واقع، ارائه تسهیلات این چنینی به مستاجران نمی تواند اصل مشکل را حل کند و می توان از آن به عنوان درمان موقت یاد کرد. بهتر این بود که به جای پرداخت چنین تسهیلاتی به مستاجران، برنامه ای کاربردی و کارشناسی شده برای خانه دار شدن این قشر در دستور کار قرار می گرفت و یا با ارائه تسهیلات کم بهره به اجاره نشینان، توان مالی آنان را برای اجاره سرپناهی امن در شهرها ارتقا داد و اینگونه از رواج بیشتر حاشیه نشینی جلوگیری کرد.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 5 =