طبق قانون کار، سه نوع قرارداد دائم، موقت و معین وجود دارند اما اغلب کارگران دارای قرارداد موقت هستند، این قراردادها باعث شده در پی خاتمه کار و قطع همکاری، کارگران با بیان اینکه ماهیت کار آنها دائمی و قراردادهای آنها چندین دوره تمدید شده، خواستار صدور حکم بازگشت به کار شوند اما اغلب این نوع شکایات رد می‌شود.

چرا شکایت کارگران برای بازگشت به کار رد می‌شود؟

به گزارش کارآفرین نیوز؛ بر اساس قانون کار، یکی از انواع قراردادهای کار، قرارداد کار دائم است که از جمله شرایط قرداد دائمی، این است که برای مدت غیر موقت یا نامحدود منعقد می شود و برای فسخ قرارداد کار دائم، تشریفات مخصوص به اخراج کارگر باید رعایت شود.

اما با این وجود، یکی از شکایات پر تعداد که در ادارات کار مطرح می شود مربوط به کارگرانی است که خواستار صدور حکم بازگشت به کار با این استدلال هستند که کار آنها دائمی است و کارفرما حق اخراج آنها را ندارد.

این کارگران مشمول قانون کار به دلیل اینکه چندین سال قراردادهای آنها تمدید شده ولی پس از آخرین قرارداد، کارفرما اعلام خاتمه همکاری نموده، شکایت کرده و درخواست داشته اند که حکم بازگشت به کار برای آنها صادر شود در حالیکه این نوع شکایات، بی نتیجه بوده و حکم بازگشت به کار برای آنها صادر نمی شود.

در واقع، این کارگران چون نیروی دائمی نیستند، بر اساس قانون کار و دادنامه های دیوان عدالت اداری، امکان بازگشت به کار ندارند بطوریکه حتی تمدید قرارداد کار برای سالیان متوالی و طولانی موجب نمی شود که این پرسنل شاغل به نیروی دائمی تبدیل شوند.

در مجموع، ملاک برای تعیین اینکه یک کارگر، قرارداد دائمی یا موقت دارد، آخرین قرارداد او با کارفرما است و اگر قرارداد هر شش ماه یا یک سال تمدید می شود، در پایان آخرین قرارداد، هم کارگر و هم کارفرما می توانند اعلام کنند که مایل به ادامه همکاری نیستند.

بطور کلی، چهار دسته از کارگران به عنوان نیروی دائمی و رسمی شناخته می شوند، این کارگران شامل کارگرانی هستند که

قرارداد کار با کارفرما ندارند

قرارداد کار شفاهی دارند

قرارداد کار دارای تاریخ انقضا نیست و محدودیت ندارد

یا دو دوره از تمدید ضمنی قرارداد کار آنها گذشته است.

قرارداد موقت

همچنین بر اساس ماده ۲۱ قانون کار یکی از موارد زیر زمینه خاتمه و به اتمام رسیدن قرارداد کار را فراهم می کند؛

‌الف - فوت کارگر

ب - بازنشستگی کارگر

ج - ازکارافتادگی کلی کارگر

‌د - انقضاء مدت در قراردادهای کار با مدت موقت و عدم تجدید صریح یا ضمنی آن

ه - پایان کار در قراردادهایی که مربوط به کار معین است

‌و - استعفای کارگر

ز - فسخ قرارداد به ‌نحوی که در متن قرارداد پیش بینی شده است.

ح - به‌ منظور جبران کاهش تولید ناشی از ساختار قدیمی، کارفرمایان می ‌توانند بر مبنای نوآوری‌ ها و فناوری‌ های جدید و افزایش قدرت رقابت‌ پذیری تولید، اصلاح ساختار انجام دهند، در آن صورت وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی مکلف است طبق قرارداد سه جانبه (تشکل کارگری کارگاه، کارفرما و اداره تعاون و کار و رفاه اجتماعی محل) کارگران کارگاه را به مدت شش تا دوازده ماه تحت پوشش بیمه بیکاری قرار دهد و بعد از اصلاح ساختار، کارگران را به میزان ذکر شده در قرارداد سه جانبه به محل کار برگرداند و یا کارفرمایان می‌توانند مطابق مفاد ماده (۹) قانون تنظیم بخشی از مقررات تسهیل و نوسازی صنایع کشور و اصلاح ماده (۱۱۳) قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۸۲/۵/۲۶ و اصلاحات بعدی آن و قانون بیمه بیکاری مصوب ۱۳۶۹/۶/۲۶ عمل کنند.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
5 + 4 =