استارتاپ NGO گرینریشن با هدف قابل شرب سازی آب رودخانه سیتارام اندونزی، چرخه بازیافت منحصر به فردی در ساحل رودخانه به راه انداخته و توانسته است یک بحران ملی و بین‌المللی را به ارزش تبدیل کند.

گرینریشن؛ ارزش آفرینی از بحران زباله

به گزارش کارآفرین نیوز، تخمین زده می شود سالانه بیش از ۱۲ میلیون و ۷۰۰ هزار متریک تن پلاستیک از طریق رودخانه ها وارد اقیانوس ها می شود. سرعت تولید و مصرف پلاستیک به ویژه ظروف یکبار مصرف در سال های اخیر به شدت افزایش یافته است. حدود نیمی از این پلاستیک ها نیز مربوط به صنعت بسته بندی است.

تخمین زده شده است حدود ۵۵ درصد زباله های تولید شده در جهان به محل های تجمیعی زباله (سایت بازیافت) منتقل می شود و بقیه در محیط زیست رها می شود.

عمق فاجعه آنجاست که فقط حدود ۹ درصد پلاستیک های مصرف شده، بازیافت می شوند. پلاستیک ها جزو موادی هستند که بسیار دیر تجزیه می شوند و گاهی بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ سال طول می کشد این مواد به چرخه طبیعت بازگردند.

Citarum

رودخانه سیتارام (Citarum)؛ طولانی ترین رودخانه در غرب استان جاوا است. این رودخانه را آلوده ترین رودخانه جهان می دانند به گونه ای که براساس آمارهای سال ۲۰۱۸، آب رودخانه به دلیل سطح بالای مواد سمی و فاضلابی موجود، سالانه موجب مرگ بیش از ۵۰ هزار نفر به ویژه کودکان می شود. علاوه بر حجم وحشتناک فاضلاب هایی که به این رودخانه می ریزد میزان پلاستیک های ورودی به این رودخانه به اندازه ای است که تا پیش از آغاز به کار گرینریشن، گاهی سطح آب در هیچ قسمتی از رودخانه دیده نمی شد. علاوه بر پلاستیک، سایر آلاینده ها مانند قطعات سربی، آلومینیومی و آهنی نیز به وفور از بخش خانگی و صنایع نساجی اطراف به آب وارد می شوند.

آغاز سکونت در اطراف این رودخانه به ۴ قرن پیش از میلاد مسیح برمی گردد و در حال حاضر بیش از ۵ میلیون نفر در اطراف این رودخانه زندگی می کنند. ارزیابی ها نشان می دهد آب، برق و آبیاری زمین های ۲۵ میلیون نفر از جریان آب این رودخانه تامین می شود که پیش از راه اندازی استارتاپ، همین آب آلوده مورد استفاده قرار می گرفته است.

در سال ۲۰۱۱، دولت اندونزی پروژه تجدید حیات رودخانه را با هدف شرب سازی آب در تمام نواحی کلید زد. برآورد دولت از منافع حاصل از پاکسازی رودخانه، حدود ۲۸۰ میلیون دلار در سال اعلام شد. با توجه به زیرساخت های ضعیف و مدیریت ناکارآمد زباله در اطراف جاکارتا، برنامه ITFs راه اندازی شد تا در ساحل رودخانه از زباله ها؛ برق تولید کنند. گرچه بحث احداث و فعالیت چنین خط تولیدی، نگرانی ها را از سلامت ساکنان محلی به واسطه افزایش آلودگی ها تقویت کرد و از سوی دیگر، منبع درآمد بسیاری از زباله گردها را از بین می برد.

گرینریشن؛ ناجی حیات زمین

استارتاپ گرینریشن (Greeneration) در نزدیکی باندانگ؛ مرکز استان جاوا، سیستمی طراحی و راه اندازی کرده است که پلاستیک های سرگردان در آب را به دام می اندازد. تا پیش از آغاز به کار این سیستم، حجم زباله هایی که پیش از ورودی سد ساگولینگ (Saguling) در این ناحیه جمع می شد بسیار زیاد بود و چهره زشتی در منطقه ایجاد کرده بود.

Greeneration

سیستم مذکور در دو مرحله طراحی شده است: در قسمت هایی از رودخانه، دستگاه های اتوماتیک چرخ مانند نصب می شوند که با تغییر جریان آب، پلاستیک های روان در آب را به سمتی خاص هدایت می کنند. در قسمتی دیگر از کنار رودخانه، دستگاهی اتوماتیک به نام سیستم تجمیع راه اندازی شده است که پلاستیک هایی که به این سمت هدایت می شوند را در خود نگه می دارد و به اصطلاخ به دام می اندازد. طراحی این چرخ های موج ساز به گونه ای است که می تواند روزانه بین ۲۰ تا ۱۰۰ تن پلاستیک و زباله را از آب خارج کند.

زباله های تجمیع شده در ساعات مختلف روز، به مرکز سورتینگ منتقل می شوند تا بر اساس نوع بازیافت موردنیاز تفکیک شوند. پلاستیک های قابل بازیافت به مراکز بازیافت فروخته می شوند و مواد ارگانیک یا باقیمانده مواد غذایی به عنوان کمپوست از چرخه خارج می شوند. اما پلاستیک های غیرقابل بازیافت به واحد تجزیه حرارتی تحویل داده می شوند تا به گازوییل کم سولفور تبدیل شوند. سایر زیست توده ها هم به تاسیسات وزارت نیروی اندونزی در ساحل رودخانه منتقل می شود.

​    ​Citarum

استارتاپ که در حال حاضر به NGO تبدیل شده است با هدف نهادینه و تثبیت کردن رفتار مصرفی مردم در راستای پایداری زمین کره زمین تاسیس شد.

شرکت فنلاندی ریور ریسایکل (Riverrecycle) نیز به عنوان مشاور تحقیقاتی این استارتاپ فعالیت می کند. شرکت اندونزیایی Waste4Change‌ متشکل از متخصصان مدیریت ضایعات نیز در این فرایند به کمک آمده است.

رودخانه را می توان رگ حیات زمین نامید که جریان طبیعی و سالم آب می تواند زندگی را در سراسر کره خاکی به جریان بیندازد.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 13 =