در سال‌های اخیر، با افزایش تنش‌های آبی ناشی از تغییرات اقلیمی، عبارت «آب؛ محور آبادانی» در حال رنگ باختن است و نگرانی‌های حاصل از خشکسالی و گرمایش زمین در حال افزایش است.

چشم‌انداز جهانی مدیریت صحیح آب کشاورزی

به گزارش کارآفرین نیوز، از قدیم الایام، آب را محور آبادانی و توسعه دانسته اند و هر جا که آب در دسترس انسان ها قرار گرفته است، جوامع انسانی نیز مستقر شده اند. اما به دلیل استفاده بی رویه و نادرست انسان ها از منابع طبیعی به ویژه منابع آب، نگرانی از بی آبی و خشکسالی، گریبان ساکنان کره زمین را گرفته است.

براساس آمارهای بانک جهانی (WBG)؛ بیش از دو میلیارد و دویست میلیون نفر در سراسر دنیا به آب آشامیدنی سالم به صورت پیوسته و مدیریت شده دسترسی ندارند. همچنین حدود چهار میلیارد و دویست میلیون نفر از مزایای آب لوله کشی برخوردار نیستند. بیش از ۳ میلیارد نفر نیز دسترسی دائمی به تجهیزات و امکانات برای شستن دست ها

اینها آمار مستقیم عدم دسترسی به آب سالم است اما آنچه بر دغدغه های جهانی می افزاید تاثیر کم آبی بر کاهش تولید محصولات غذایی است؛ مقوله ای که زندگی میلیاردها نفر را می تواند تحت الشعاع قرار دهد.

آب؛ عامل اصلی تولید مواد غذایی

بر اساس آمارهای رسمی، سهم کشت آبی (irrigated) حدود ۲۰ درصد زمین های زیر کشت و ۴۰ درصد مجموع تولید محصولات کشاورزی است.

براساس آمارهای مراجع تحقیقاتی کشاورزی، بازدهی محصولات در کشت آبی به طور میانگین حداقل دو برابر کشت دیم برآورد می شود. اما با بحران کم آبی که هر روز پررنگتر می شود این شیوه کشت، کم کم منسوخ خواهد شد مگر آنکه زودتر چاره ای برای آن اندیشیده شود.

سرعت رشد جمعیت از پیش بینی های پیشین نیز در حال پیشی گرفتن است. در سال ۲۰۲۰ اعلام شد با تداوم روند کنونی تا سال ۲۰۵۰، جمعیت جهان از ۱۰ میلیارد نفر فراتر خواهد رفت و این افراد؛ چه ساکن شهرها باشند چه روستاها، نیاز به مواد غذایی و فیبری دارند. در همان سال تخمین زده شد به دلیل افزایش مصرف و تغییر نوع غذاها و سلایق تغذیه ای، به موازات افزایش سطح درآمدی در جهان در حال توسعه

باید تا سال ۲۰۵۰، تقریبا ۷۰ درصد افزایش در میزان تولید محصولات کشاورزی اتفاق بیفتد.

کشاورزی

این در حالی است که به دلیل تشدید تغییرات اقلیمی، کمتر از ۱۰ درصد سطح کره زمین تا آن روز، قابل کشت خواهد بود و کشت آبی و یا دیم، تفاوتی در این موضوع ایجاد نخواهد کرد.

در حال حاضر، سهم مصرفی بخش کشاورزی از آب های شیرین روی کره زمین، به طور میانگین بیش از ۷۰ درصد اعلام شده است. این ارقام در برخی مناطق، با توجه به آب و هوا و نوع محصول کاشته شده، بیشتر نیز هست. از آنجا که افزایش تولید محصولات کشاورزی مورد نیاز جمعیت ساکن کره خاکی، مستلزم افزایش مصرف آب است، بر این حقیقت که مشکل آب بیش از آنچه به نظر می رسد جدی است صحه می گذارد.

سال ها است متخصصان منابع طبیعی و آب هشدار می دهند با توجه به روند جهانی رشد جمعیت، افزایش شهرنشینی و تغییرات اقلیمی، رقابت بر سر منابع آب به ویژه آب بخش کشاورزی تشدید خواهد شد.

سیستم آبیاری کشاورز محور (FLI)

با افزایش نگرانی ها درباره بحران آب، سازمان های بین المللی برای رفع این معضل دست به کار شده اند. کم آبی؛ یکی از موانع اصلی کشورها برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار (SDG) در تمام جهان خوانده می شود.

مدت ها است بانک جهانی بر آغاز روند افزایشی تقاضا و مصرف ۲۵ تا ۴۰ درصدی آب در سطح جهان تأکید می کند.

کشاورزی

یکی از این اقدامات، دوره های بانک جهانی برای آموزش کشاورزان به ویژه در کشورهای کمتر توسعه یافته است که در زمینه کاهش مصرف آب با آبیاری به موقع و اصولی، کمک به طراحی سیستم های آبیاری قطره ای و یا استفاده مجدد آب، چگونگی ذخیره سازی روان آب ها و بارش های فصلی برای استفاده به موقع، کاشت و پرورش محصولاتی که به آب کمتری نیاز دارند تمرکز دارد.

محققان اقتصاد کشاورزی نیز به منظور کاهش هزینه ها و تنش های آبی کشاورزان، توجه به سیستم آبیاری و زهکشی (I&D) نوین را توصیه می کنند.

دوره های FLI با تمرکز بر آموزش کشاورزان و جذب سرمایه سرمایه گذاران بین المللی در مسیر پیشگیری از بحران های آبی، دغدغه های عدم دسترسی به مواد غذایی و کاهش آمار جهانی گرسنگی و سوء تغذیه گام برمی دارند.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 11 =